Trajektoria balistyczna — model Keplera

Kalkulatory / Trajektoria balistyczna
Artykuły: Systemy nośne i SSKP ↗ · Podstawy naukowe ↗
Rakieta balistyczna po zakończeniu pracy silnika (burnout) leci po elipsie Keplera z centrum w środku Ziemi. Model nie uwzględnia oporu atmosferycznego (wpływ <0,5% dla ICBM w fazie środkowej) ani spłaszczenia Ziemi. Elementy orbitalne (pół-wielka oś a, mimośród e) wyznaczane są ze stanu wypalenia: prędkości Vbo, kąta elewacji γ i wysokości hbo. Czas lotu z równania Keplera M = E − e·sin E (przez anomalię ekscentryczną).

Preset rakiety (opcjonalnie)

Wybór presetu wypełnia pola poniżej. Możesz edytować wartości ręcznie.

Parametry wypalenia

Prędkość po zakończeniu pracy silnika (koniec fazy boost). ICBM: 6,5–7,5 km/s. Prędkość kołowa na poziomie morza: 7,91 km/s — model traci ważność dla Vbo ≥ Vesc.

Kąt prędkości Vbo od horyzontu. γ = 45° → optymalny zasięg (model płaski); dla ICBM optimum leży przy γ = 20–30° (efekt sfery Ziemi). γ = 90° → trajektoria balistyczna pionowa (zasięg = 0).

Typowe wysokości: Scud-B ≈ 70 km, SS-20 ≈ 200 km, Minuteman III ≈ 1000 km.

Resetuj